Leczenie niepłodności metodą in vitro

rodzina
.

Niepłodność nie musi całkowicie wykluczać szans pacjentki na zajście w ciążę. Może ona poddać się leczeniu w klinice niepłodności, choćby z wykorzystaniem zabiegu in vitro. Na czym on polega i kto kwalifikuje się do jego wykonania?

O procedurze in vitro

In vitro to zapłodnienie pozaustrojowe, które polega na połączeniu w warunkach laboratoryjnych komórki jajowej i plemnika. Po powstaniu zarodków i skontrolowaniu poprawności ich rozwoju, dokonywany jest ich transfer do macicy kobiety, w której powinny się one rozwijać dokładnie tak samo, jak każda fizjologiczna ciąża.

Wskazania do in vitro

Wskazaniem do przeprowadzenia zapłodnienia in vitro jest brak możliwości wywołania u kobiety owulacji, niedrożność jej jajowodów, stwierdzona zaawansowana endometrioza czy znacznie obniżone parametry męskiego nasienia. Wskazaniem do zabiegu in vitro, mogą być także niepowodzenia leczenia przy wykorzystaniu innych metod  i niemożność określenia przyczyn niepłodności.

Badania przed in vitro

Zanim zabieg in vitro zostanie przeprowadzony, lekarz sprawdza pełną dokumentację medyczną partnerów oraz wykonuje badanie transwaginalne USG u kobiety, w celu oceny stanu jej narządów rodnych. Zleca także wykonanie serii badań, w tym AMH, FSH, cytologię, TSH, prolaktyny,  w przypadku kobiety oraz badanie nasienia, w przypadku mężczyzny.

Wyniki badań analizowane są podczas wizyty kwalifikacyjnej w klinice i podejmowana jest decyzja o wykonaniu lub odmowie wykonania zabiegu in vitro. Później rozpoczyna się właściwe leczenie niepłodności. To część przygotowania kobiety do procedury zapłodnienia pozaustrojowego, która polega na stymulacji hormonalnej, aby w jej jajnikach dojrzała większa liczba komórek jajowych. Pacjentka pozostaje pod opieką lekarza, a stymulacja trwa od 10 do 16 dni. Po badaniu USG, lekarz określa termin pobrania komórek jajowych do zapłodnienia in vitro w którym to odbywa się punkcja jajników w znieczuleniu ogólnym. Jednocześnie w tym samym dniu mężczyzna oddaje nasienie, chyba że zabieg ma być wykonany z wykorzystaniem nasienia dawcy.

Powstanie zarodków i transfer do macicy

W efekcie połączenia plemników i komórek jajowych, w laboratorium embriologicznym mogą powstać zarodki. Zgodnie z polskim prawem może ich być maksymalnie sześć. Przeciętnie tylko 3 z nich rozwijają się prawidłowo i nadają się do transferu do macicy kobiety.

Zapłodnienia komórek jajowych w warunkach laboratoryjnych można dokonać:

  • samoistnie – oczekuje się na naturalne połączenie komórki jajowej i plemnika,
  • korzystając z mikromanipulacji – ICSI (docytoplazmatycznej iniekcji plemnika), co polega na bezpośrednim podaniu plemnika do komórki jajowej,
  • za pomocą iniekcji morfologicznie wyselekcjonowanego plemnika po badaniu MSOME-6600 (procedura IMSI-6600).

Kiedy wiadomo już, że komórki jajowe zostały zapłodnione, można je umieścić w inkubatorze w warunkach podobnych do panujących w macicy kobiety. Po obserwacjach, embriolodzy wybierają 1 lub 2 zarodki, które są wprowadzane do jamy macicy przy pomocy cewnika. Tam powinny się one zagnieździć. Aby zwiększyć szanse na ciążę, pacjentka po transferze zarodków powinna przyjmować zalecone indywidualnie leki. Pozostałe po procesie stymulacji i zapłodnienia zarodki są witryfikowane do  wykorzystania w kolejnych procedurach in vitro.

Po około 12 dniach od transferu zarodków, pacjentka zgłasza się na badanie do kliniki, w celu określenia poziomu hormonu hCG i potwierdzenia zagnieżdżenia zarodków.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

− 1 = 6